Troje
De zoektocht naar TrojeEdit
Met de opkomst van de kritische geschiedenis werden Troje en de Trojaanse oorlog tot legende verheven. Niet iedereen was het echter met deze opvatting eens. Dissidenten die geloofden dat de Ilias, Odyssee en andere Griekse teksten over de Trojaanse oorlog historische verslagen waren, werden de eerste archeologen van Troje. Eeuwenlang bleef de ware locatie van het oude Troje onderwerp van belangstelling en speculatie. Reizigers zochten in Anatolië naar mogelijke locaties. Vanwege zijn naam was het schiereiland Troje zeer verdacht.
Vroegmoderne reizigers in de 16e en 17e eeuw, waaronder Pierre Belon en Pietro Della Valle, hadden Troje geïdentificeerd met Alexandria Troas, een ruïnestad ongeveer 20 kilometer (12 mi) ten zuiden van de thans geaccepteerde locatie. Aan het eind van de 18e eeuw identificeerde Jean Baptiste LeChevalier een plaats bij het dorp Pınarbaşı, Ezine, een terp ongeveer 5 kilometer ten zuiden van de thans aanvaarde plaats. Gepubliceerd in zijn Voyage de la Troade, was dit de meest geaccepteerde theorie voor bijna een eeuw.
In 1822, was de Schotse journalist Charles Maclaren de eerste om met vertrouwen de positie van de stad te identificeren zoals die nu bekend is. In de tweede helft van de 19e eeuw begon men met archeologische opgravingen van de plaats waarvan men aannam dat het het Homerische Troje was. Aangezien de Ilias in elk Grieks taalcurriculum in de wereld wordt onderwezen, is de belangstelling voor de site onverminderd gebleven. Homerus-experts leren vaak grote delen van het gedicht uit het hoofd. Literaire citaten zijn aan de orde van de dag. Sinds de familie Calvert met de opgravingen in Hisarlik begon, hebben honderden belangstellenden er opgravingen verricht. Gelukkig zijn alle opgravingen uitgevoerd onder leiding van sleutelfiguren die de “archeologen” worden genoemd. Hun opgravingen zijn verdeeld in de fasen die hieronder worden beschreven. Soms lagen er tientallen jaren tussen de fasen. Vandaag is de belangstelling voor de site nog even groot als vroeger. Verdere plannen voor opgravingen kennen geen einde in de nabije toekomst.
De CalvertsEdit
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c7/Frank_calvert_portrait-png.jpg/150px-Frank_calvert_portrait-png.jpg)
Frank Calvert werd in 1828 geboren in een Engels Levantijns gezin op Malta. Hij was de jongste van zes zonen en een dochter van James Calvert en zijn vrouw, de vroegere Louisa Lander, de zuster van Charles Alexander Lander, James’ zakenpartner. In sociale status behoorden zij tot de aristocratie. James was een verre verwant van de Calverts die Baltimore, Maryland stichtten, en Louisa was een rechtstreekse afstammeling van de Campbells of Argyll (Schotse clansmannen). Omdat zij geen rijkdom hadden geërfd, trokken zij naar de koloniën, trouwden in 1815 in het Ottomaanse Smyrna en vestigden zich op Malta, dat met het Verdrag van Parijs (1814) van Frans bezit was overgegaan in dat van Groot-Brittannië. Ze behoorden tot de “bevoorrechte” sociale kringen van Malta, maar ze waren arm. James werkte als klerk in de post- en graankantoren van de Civil Service.
De familie beschouwde zichzelf als één onderneming. Zij deelden bezittingen, hielpen elkaar, woonden samen en hadden gemeenschappelijke interesses, waaronder de oudheden van de Troad. Zij deden het niet goed op Malta, maar in 1829 maakte het gebied van de Dardanellen een conjuncturele opleving door als gevolg van historische omstandigheden. De Griekse Onafhankelijkheidsoorlog stond op het punt te worden beëindigd in het voordeel van een onafhankelijke staat door het Verdrag van Constantinopel (1832). De Levant Compagnie, die een monopolie op de handel via de Dardanellen had gehad, werd opgeheven. De prijs in ponden van de Turkse piastre daalde. Er werd een veelvoudige toename van het Britse verkeer door de zeestraten verwacht. Een nieuw soort baan verscheen plotseling: Brits Consul in de Dardanellen, wat rijkdom met zich meebracht.
Charles LanderEdit
Charles Lander solliciteerde, en werd Brits Consul van de Dardanellen in 1829. Hij sprak vijf talen, kende het gebied goed, en had de beste connecties. In Çanakkale werd een rij nieuwe consulaire kantoren gebouwd langs de kust van de zeestraat. Aanvankelijk was hij arm. In 1833 kocht hij een huis in de stad dat ruim genoeg was om de zonen van zijn zuster uit te nodigen om met hem mee te gaan in de onderneming. Zonder uitzondering verlieten zij op 16-jarige leeftijd het huis om bij hun oom in de handel te worden opgeleid en in lucratieve consulaire functies te worden geplaatst. Frederick, de oudste, bleef om Charles te helpen. De jongste, Frank, op school in Athene, kwam als laatste aan, maar zijn belangstelling voor archeologie leidde hem naar een andere loopbaan.
Çanakkale was een bloeiende stad. In 1831 trouwde Lander met Adele, een korte maar idyllische relatie die hen kort na elkaar drie dochters opleverde. Toen de Calverts begonnen te arriveren, bleek het moeilijk onderdak te vinden in de overvolle stad. Door de Turkse bouwvoorschriften, die houten gebouwen voorschreven, waren er vaak brandstichtingen. De familie ontsnapte aan een brand met niets anders dan de kleren die ze droegen. Lander’s collectie boeken over de Troad werd volledig verwoest. In 1840 werd Lander getroffen door een tragedie toen zijn vrouw, Adele, stierf toen zij 40 jaar oud was, drie kleine kinderen achterlatend. Hij koos dit moment om zijn nalatenschap af te wikkelen en maakte Frederick tot zijn wettige erfgenaam, voogd over zijn kinderen, en mede-executeur (samen met hemzelf).
Lander wijdde zich aan de consulaire dienst en liet de details van de nalatenschap en de verantwoordelijkheden over aan Frederick. De familie werd rijk door de vergoedingen die werden betaald door de schepen die zij onderhielden. Toen Frank in 1845 met zijn zus aankwam, had hij niet veel te doen. Tegen die tijd had de familie een nieuwe bibliotheek. Met behulp van de boeken verkende Frank de Troad. Hij en Lander werden verzamelaars. Ook de vrouwen in de familie namen een ondersteunende rol op zich.
Frederick CalvertEdit
Lander stierf in 1846 aan een koorts die endemisch was voor de streek, en liet Frederick achter als executeur-testamentair en hoofd van de familie. In 1847 nam hij de consulaire positie van zijn oom over. Hij was ook agent van Lloyd’s of London, dat scheepsladingen verzekerde. Ondanks Franks jeugdige leeftijd begon hij een belangrijke rol te spelen in de consulaire zaken van de familie, vooral wanneer Frederik afwezig was. Enkele jaren voor de dood van Lander was de bevolking van Çanakkale aan het stijgen, van 10.000 in 1800 tot 11.000 in 1842. De Britten telden ongeveer 40 gezinnen. De toename van het scheepvaartverkeer betekende welvaart voor de Calverts, die de schepen van verschillende naties, waaronder de Verenigde Staten, vervoerden. Zij hadden andere ambities: James William Whittall, Brits consul in Smyrna, verspreidde zijn leer van de “Trojan Colonization Society,” (nooit meer dan een idee) die invloed had op de Calverts, die hij bezocht.
Calvert investeringen in de TroadEdit
In 1847 investeerde Frederick de winsten van het familiebedrijf in twee grote landerijen in de Troad, ten bedrage van vele duizenden acres. Hij richtte een bedrijf op, Calvert Bros. and Co., een “uitgebreid familiebedrijf”. De eerste aankoop was een boerderij in Erenköy, aan de kust ongeveer halverwege tussen Çanakkale en Troje. Frederick gebruikte het als een station voor schepen die Çanakkale niet konden halen. Het gebied was een doelwit voor Griekse immigratie. De familie werd geldschieters, die alleen leningen verstrekten aan Grieken tegen hoge tarieven (20%).
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/12/Ilios_-_the_city_and_country_of_the_Trojans_-_the_results_of_researches_and_discoveries_on_the_site_of_Troy_and_throughout_the_Troad_in_the_years_1871-72-73-78-79%2C_including_an_autobiography_of_the_%2814598254988%29.jpg/300px-thumbnail.jpg)
Frederick kocht ook een boerderij die hij wilde bewerken, de Batak Farm (genoemd naar de Batak wetlands), later door Frank veranderd in Thymbra Farm, omdat hij geloofde dat het de plaats was van het Homerische Thymbra, waarnaar de Thymbra Poort van het Homerische Troje was genoemd. De boerderij lag bij het verlaten dorp Akça Köy, 4 mijl ten zuidoosten van Hisarlik. De boerderij was de laatste van het dorp. Zij oogstte en verhandelde de koppen en eikels van de Quercus macrolepis, de Valonia-eik, waaruit valonia wordt gewonnen, een stof die wordt gebruikt bij het verven en looien. De boerderij kweekte ook katoen en tarwe en fokte paarden. Frederick introduceerde de ploeg en legde de wetlands droog. De boerderij werd uiteindelijk beroemd als een tussenstation voor archeologen en de thuisbasis van de Calvert collectie van antiquiteiten, die Frank in een verborgen kamer bewaarde. Het hoofdgebouw, met meerdere gastenkamers, lag op een lage heuvelrug in een complex met verschillende bijgebouwen. Het was meer een landhuis, dat door landarbeiders en huisbedienden werd geëxploiteerd.
In 1850-1852 loste Frederik het huisvestingsprobleem op door een herenhuis voor hem te laten bouwen in Çanakkale. Er zouden twee Turkse huizen in elkaar zijn gezet, maar Turkse huizen moesten van hout zijn. Dit huis was van massieve steen, wat aan buitenlanders was toegestaan, en stond gedeeltelijk op vullingen die in de zeestraat uitmondden. Het had waarschijnlijk de lengte van twee Turkse huizen. Het bleef het belangrijkste gebouw van de stad tot het in 1942 werd verwijderd wegens eerdere schade door aardbevingen. De laatste van de Calvert afstammelingen die nog in de regio woonden, hadden het in 1939 aan de stad afgestaan. Het stadhuis werd toen op deze plaats gebouwd. De uitgestrekte tuinen van het herenhuis werden een openbaar park.
De hele familie van toen nam permanent haar intrek in het herenhuis, dat nooit werd afgebouwd. Het was bijna altijd bezet door bezoekers en sociale evenementen. De Calverts begonnen een tour-guide bedrijf, dat bezoekers begeleidde door de hele Troad. Frank was de belangrijkste gids. De vrouwen hielden musicals en zongen in de salons. Het huis trok een stroom van vooraanstaande bezoekers, elk met een theorie over de locatie van Troje. Frederick was er echter niet bij de opening van het huis. Na een val van een paard in 1851, dwong complicaties hem 18 maanden lang medische zorg te zoeken in Londen, de eerste van een reeks rampen. Tegen 1853 was hij weer terug.
De Krimoorlog debacleEdit
De Krimoorlog begon in oktober 1853 en duurde tot februari 1856. Rusland had willekeurig de Donaugrens van het Ottomaanse Rijk bezet, met inbegrip van de Krim, en Groot-Brittannië en Frankrijk verleenden militaire steun aan de Ottomanen. De achterhoede van het conflict waren Istanbul en de Dardanellen. Groot-Brittannië steunde zwaar op de Levantijnse families voor contacten, inlichtingen en begeleiding. Edmund Calvert was een Britse agent, maar dit was niet Frederick’s roeping. Niet lang na zijn terugkeer werd de aanvankelijke Britse expeditiemacht van 10.000 man in schepen in de zeestraten vastgehouden, zonder bivak, zonder voorraden en met een commissariaat van vier niet-Turks sprekenden.
Het Britse leger had sinds Wellington een dieptepunt van efficiëntie bereikt. Hoewel het onder de verantwoordelijkheid van het Parlement viel, deed het feit dat de kroon het prerogatief van bevel behield, hen aarzelen om het bij te werken, uit vrees dat het tegen hen zou worden gebruikt. Een van de grootste problemen was de versnippering van de administratie in “een aantal afzonderlijke, onderscheiden en onderling onafhankelijke autoriteiten,” met weinig centralisatie. Het was altijd de vraag wie het bevel voerde en waarover. Een bevoorradingskorps als zodanig bestond niet. In de onmiddellijke behoeften van de soldaten werd voorzien door het Departement van het Commissariaat, dat verantwoording verschuldigd was aan de Schatkist. Commissarissen werden naar behoefte aan eenheden toegewezen, maar zij traden ad hoc op om bevoorradingsproblemen op te lossen. Zij hadden van tevoren geen idee wat het leger nodig had, of wat het had, of waar het zich bevond.
Alles wat nodig was werd aan aannemers gegeven, die meestal vooraf geld nodig hadden. Zij mochten lenen bij aanbevolen banken. Het Commissariaat betaalde dan aan de banken, maar mocht het in gebreke blijven, dan bleven de schulden op de schuldenaars rusten. Aannemers mochten een percentage vragen voor hun diensten, en ook een percentage geven aan hun leveranciers als lokkertje. Het Commissariaat kon zo hele geïmproviseerde bevoorradingsafdelingen opbouwen op basis van de onmiddellijke behoefte, wat Frederik voor hen deed.
De logistieke problemen waren van hetzelfde type dat gewoonlijk door het consulair personeel werd ondernomen, maar van grotere omvang. Frederik was in staat om cruciale diensten voor het leger te verrichten. Binnen enkele dagen had hij alle manschappen aan land ingekwartierd en had hij op korte termijn een organisatie van plaatselijke leveranciers opgezet. Hij verzekerde zich van hun onmiddellijke aandacht door hogere rentetarieven aan te bieden, waartegen de Commissaris toen geen bezwaar had. Hij was zo succesvol dat hij het probleem kreeg van het vervoer van mannen en voorraden naar het front. Daarvoor ontwikkelde hij zijn eigen transportafdeling van aannemers die als directe werknemers van zijn eigen bedrijf werden betaald. Hij adviseerde ook de Medische Dienst bij hun keuze van een terrein bij Erenköy voor een militair hospitaal, genaamd Renkioi Hospital.
Het leger, dat in april 1854 bij Gallipoli aankwam, deed het aanvankelijk goed, dankzij de inspanningen van Frederick Calvert en zijn collega’s. Zij werden gecontracteerd door adjunct-commandant-generaal van het Commissariaat, John William Smith, in opdracht van de commandant-generaal, William Filder, die Smith van tevoren hun namen had gegeven, met name die van Frederick Calvert. Frederick wachtte op de vloot in Gallipoli. In juni ging het slecht met het leger. De Commissaris leek geen verstand te hebben van militaire schema’s. Noodzakelijke voorraden geraakten om verschillende redenen niet op hun bestemming: bederfelijke waren bedorven door oponthoud, vrachten gingen verloren of werden achtergelaten omdat er geen opsporingssysteem was, of versneden omdat een commissaris speculeerde dat ze dat wel moesten zijn, enz. Frederick trachtte door te gaan met zijn eigen middelen in de verwachting het geld later via een eerlijk proces te innen. Aan het eind van de oorlog zou zijn rekening bij de Commissaris enkele duizenden ponden bedragen. Hij had een hypotheek moeten nemen op familiebezit in de Troad.
In juni was het voor het Parlement duidelijk dat de kabinetspositie van Secretaris van Staat voor Oorlog en de Koloniën de capaciteit van slechts één minister te boven ging. Hij werd ontheven van zijn koloniale taken, waardoor hij overbleef als Staatssecretaris van Oorlog, maar de Commissaris was nog steeds niet in zijn domein. In augustus kocht Frederik het wintervoer voor de dieren en liet het achter op de kade in Salonica. Filder had de gewoonte hooi uit Londen te kopen en het te laten persen voor vervoer over land, ook al was gehakseld hooi rond de Dardanellen tegen een veel lagere prijs verkrijgbaar. Het Commissariaat werd verondersteld het in Salonica te inspecteren en te aanvaarden, maar de persen waren op de verkeerde plaats opgesteld. Tegen de tijd dat ze klaar waren voor het hooi, was het meeste al bedorven, dus namen ze er niets van aan.
De winter was bijzonder streng. De dieren verhongerden, en zonder transport ook de mannen, die het moesten stellen zonder voedsel, kleding, onderdak of medische voorzieningen. Het sterftecijfer werd geschat op 35%, 42% in de veldhospitalen. Florence Nightingale die ter plaatse was, sloeg alarm bij het grote publiek. Er ontstond een schandaal; Prins Albert schreef aan de Eerste Minister. De dwaasheid van een leger dat stierf omdat het zichzelf niet kon helpen terwijl zijn Commissariaat niet efficiënt genoeg was om zelfs maar het minimum aan voorraden te verplaatsen, werd duidelijk voor de hele natie. In december plaatste het Parlement het Commissariaat onder het leger en stelde een onderzoek in. In januari 1855 trad de regering af en werd spoedig vervangen door een andere, die vastbesloten was alles te doen wat nodig was om een functionerend bevoorradingskorps te verkrijgen.
Het leger ontdekte dat het toch niet kon afzien van de schatkist of zijn betalingssysteem. Het eerste onderzoek kwam voor het parlement in april 1855. Filder verdedigde zich met het argument dat hij zich strikt aan de regels had gehouden, en dat hij niet verantwoordelijk was voor toevallige gebeurtenissen, die “Gods bezoekingen” waren. John William Smith, Frederick’s contactpersoon bij het Commissariaat, nam een aantal gunstige uitspraken over hem op in het rapport, zoals “het Commissariaat zou volkomen hulpeloos zijn geweest zonder de heer Calvert”. Het Parlement sprak het Commissariaat vrij en vond dat “niemand op de Krim schuld had.”
Vooruitlopend op dit resultaat startte de nieuwe regering een geheim onderzoek onder J. McNeill, een arts in burger, en een militair officier, kolonel A.M. Tulloch, dat zij in april na de vrijspraak bekendmaakte. Het nieuwe onderzoek duurde tot januari 1856, en had niets gunstigs te melden. Verliezen hoger dan welke veldslag dan ook kon opleveren, en hoger dan die van een van de geallieerden, mochten niet als toevallig worden afgedaan.
De nieuwe commissarissen vielen het systeem aan: “Het systeem waarop tot nu toe werd vertrouwd als voldoende om in elke noodsituatie te voorzien, had totaal gefaald.” De klap kwam vooral bij Filder terecht. Hij had genoeg alternatieven, beweerde Tulloch, waarvan verwacht had mogen worden dat hij die zou nemen. Gehakseld hooi en vee waren gemakkelijk en goedkoop verkrijgbaar in de regio van Constantinopel. Filder had in oktober enkele veetransporten onder zijn bevel. Als de voorraden eenmaal naar de Krim waren vervoerd, konden ze door de troepen zelf naar het binnenland worden gebracht. Over Filder, zei Tulloch: “Hij werd goed betaald – niet om alleen maar te doen wat hem werd opgedragen, maar in de verwachting dat, wanneer zich moeilijkheden voordeden, hij zou laten zien dat hij opgewassen was tegen de noodsituatie, door … die discretie en intelligentie uit te oefenen die het publiek terecht verwacht. ….”
Filder werd door de medische raad met pensioen gestuurd vanwege zijn leeftijd en naar huis gestuurd. Intussen had de Commissaris het woord “profiteurs” geïntroduceerd in een poging de schuld van zichzelf af te schuiven. De beslissingen waren genomen door hebzuchtige aannemers die hoge rente vroegen en vertragingen hadden ingevoerd om de prijs op te drijven. John William Smith kwam terug op wat hij over Frederick had gezegd en beweerde nu dat Frederick particuliere belangen boven het algemeen belang had gesteld, zonder te verduidelijken wat hij bedoelde. De insinuatie was voldoende om hem als profiteur te bestempelen. Het hele Commissariaat nam het op als een thema, de banken weigerden claims van aannemers te honoreren. De beperkingen op leningen werden strenger, er ontstonden liquiditeitsproblemen. De opgeblazen economie van de Troad begon in te storten. Het rapport werd in januari vrijgegeven. Tegen die tijd waren de meeste aannemers failliet. De Britse troepen gingen naar huis aan het eind van de oorlog in februari, en de relatie met de Turkse kooplieden verslechterde zodanig dat zaken doen met hen niet langer levensvatbaar was.
De kosten van levensonderhoud bleven hoog. Frederick werd niet langer vertrouwd als consulair agent en had moeite werk te vinden. Zijn vriend, John Brunton, hoofd van het militaire hospitaal bij Erenköy, kreeg het bevel de faciliteit te ontmantelen en te verkopen. Hij stelde voor dat Brunton de medische voorraden als overschot aan hem zou verkopen met een korting, zodat hij iets van zijn bezittingen kon terugverdienen door ze door te verkopen. Brunton klaagde hem publiekelijk aan, net als Smith had gedaan.
In maart 1857 werd Frederick door het Consulaire Hooggerechtshof van Istanbul strafrechtelijk aangeklaagd wegens het niet betalen van een schuld aan het Ministerie van Oorlog. Omdat het moeilijk was de zaak te bewijzen, duurde het maanden en werd uiteindelijk overgebracht naar Londen, waar Frederick in februari 1858 terechtstond. In 1859 zat hij een gevangenisstraf van tien weken uit wegens een schuld. Vervolgens kwam het ministerie van Buitenlandse Zaken tussenbeide om zijn beroep in goede banen te leiden. De militairen hadden niet begrepen hoe het rentestelsel werkte. Hij won zijn zaak voor het Parlement, met lof en dankbetuigingen, en betaling van de paar duizend plus nabetaling en rente, waarmee hij 2,5 jaar na zijn vertrek thuiskwam, om de nalatenschap te redden.
De “Possidhon affaire” en de nasleep ervanEdit
Tijdens de jaren 1860 werden het leven en de carrière van Frederick Calvert voornamelijk in beslag genomen door een geval van verzekeringsfraude dat door de pers de “Possidhon affaire” werd genoemd. Men probeerde Lloyd’s of London te bedriegen met betalingen aan een denkbeeldig persoon die beweerde eigenaar te zijn van een denkbeeldig schip, de Possidhon, dat ten onder was gegaan toen zijn denkbeeldige lading verbrandde, een claim die via Frederick werd ingediend. De daders van de fraude, oorspronkelijk de getuigen van de brand, noemden Frederick als hun leider. Het proces verliep niet naar behoren en Frederick werd op technische gronden veroordeeld. Hij protesteerde dat hij het slachtoffer was van een Ottomaanse valstrik, en werd in dat pleidooi gesteund door zijn broer, Frank. Er waren een aantal omstandigheden die historisch onopgehelderd zijn gebleven. Moderne historici die denken dat hij schuldig was, karakteriseren hem als een charismatische profiteur met een duistere ethiek, terwijl degenen die denken dat hij onschuldig was, wijzen op zijn patriottische motieven om het Britse leger te helpen ten koste van zijn eigen bezittingen en op zijn vrijspraak door het parlement.
Teruggekeerd uit Londen in oktober 1860, met genoeg geld om het familielandgoed te restaureren, richtte Frederick zijn aandacht nu op de familie-avontatie, archeologie, en wees een lucratief aanbod voor een baan als consul in Syrië af. Frank, nu 32 jaar oud, was al lang meester van het landgoed en van het bedrijf. Tegen die tijd was hij ook een bekwaam en gerespecteerd archeoloog. Hij besteedde al zijn vrije tijd aan het onderzoeken en opgraven van de talrijke bewonings- en begraafplaatsen in de Troad. Hij was een onschatbare adviseur voor specialisten op velerlei gebied, van planten tot munten. Frederick sloot zich uit vrije wil bij hem aan in dit leven. Een paar jaar lang kon hij met Frank samenwerken bij het uitbreiden van Lander’s bibliotheek en collectie, en bij het onderzoeken en opgraven van oude vindplaatsen.
In 1846 trouwde Frederick met Eveline, een erfgename van de rijke Abbotts, eigenaars van enkele mijnen in Turkije. Zij kregen tenminste vijf bekende kinderen.
De oom van Fredericks vrouw, William Abbott, was met hem naar Londen gegaan, waar zij een huis kochten voor wederzijds verblijf. Frederick vestigde hem in een paar verschillende zaken, de laatste was Abbott Brothers, handelaren in brandhout. Zijn zoon echter, William George Abbott, een junior partner van Frederick in de consulaire zaken, bleef in de Dardanellen om daar als waarnemend consul de zaken af te handelen. In januari 1861 werd het consulaat benaderd door een Turkse koopman, Hussein Aga, die vroeg om 12000 £. ($57.250) van Lloyd’s voor de verzekering van de lading van de Possidhon, die bestond uit olijfolie. Hij beweerde een makelaar te zijn in het op de markt brengen van de olie die door bepaalde pashas werd geproduceerd en die hij nu in Groot-Brittannië wilde verkopen.
Frederick verzocht William in Londen om geld te lenen als Abbot Brothers om de premies te financieren. De schuld zou worden betaald wanneer de lading werd verkocht. Het is niet duidelijk of Abbott het moest verkopen, en zo ja, in wiens naam. De lading, die door hem verzekerd was, werd aan hem overgedragen. Een lening van 1500 £ ($ 7.150) werd afgesloten op 11 april, en de premies werden betaald.
Het schip, dat op 4 april door Fredericks kantoor werd vrijgegeven om van Edremit naar Brittannië te varen, vertrok op de 6e. Frederick had het moeten inspecteren voordat hij de toestemming gaf, maar dat deed hij niet. Op 28 april deelde Frederick Lloyd’s per telegram mee dat het schip op 8 april brandend bij Lemnos was gezien in een zware wind, hetgeen merkwaardig is, omdat het toen al ver van Lemnos had moeten zijn. Toen het maanden later niet was aangekomen, vroegen de schuldeisers voor de premies hun geld op. Frederick diende via Abbott een claim in voor een totaal verlies. Hij suggereerde Griekse piraten en collaboratie van de bemanning als oorzaken, waarbij hij Hussein Aga, die sindsdien niet meer was gezien, als schuldige aanmerkte. Lloyd’s verzocht om documenten die getuigen van het verlies, en droeg de zaak over aan Lloyd’s Salvage Association.
Frederick stuurde Abbott in Londen vier beëdigde verklaringen van Britse consulaire agenten op Tenedos en Samos over visuele waarnemingen van het schip. Opvallend afwezig waren Turkse documenten die hadden moeten worden onderzocht voordat toestemming om te varen werd verleend. Een onderzoeker van Lloyd’s Salvage, werkzaam vanuit Constantinopel, vond geen gegevens over de Aga of het schip en concludeerde dat er sprake was van fraude. Tegelijkertijd kwam Frederick, met zijn eigen onderzoek, tot een soortgelijke conclusie. Hij was bedrogen door een persoon die zich voordeed als een fictieve Hussein Aga. De getuigen legden een bekentenis af, waarin Frederick werd genoemd als het meesterbrein van de zwendel. De Salvage Association gaf de zaak door aan Buitenlandse Zaken. M. Tolmides, consulair agent op Tenedos, gaf toe de beëdigde verklaringen te hebben ondertekend. Zijn verweer was dat hij Frederick blanco ondertekende formulieren had gegeven.
Het Ministerie van Buitenlandse Zaken gaf een openbare verklaring uit waarin de geloofwaardigheid van Frederick in twijfel werd getrokken. Hij vroeg toestemming om zijn post te verlaten en naar Londen te reizen om zich te verdedigen. Die toestemming werd hem geweigerd. Op 30 april gaf hij een verklaring uit dat hij erin geluisd was en erin geluisd werd door een onbekende agent, voor wie hij een onsuccesvolle zoektocht in Smyrna voerde. Hij vond enige steun bij de Britse ambassadeur, Henry Bulwer, 1ste Baron Dalling en Bulwer, een liberaal en vrijmetselaar, die hem als geloofwaardig accepteerde en de vijandigheid van het Turkse officiële gezag tegen hem opmerkte. Tenzij Frederick enig bewijs van de samenzwering kon leveren, bevestigde hij echter, zou hij officieel de kant van de verzekeringsmaatschappij kiezen. De zaak werd internationaal. Turkse havenfunctionarissen beweerden, via agenten van Lloyd’s, dat Frederik hen vervalste documenten had voorgelegd. Het Ottomaanse Porte klaagde. De Prins van Wales plande een bezoek. Fredrick zou voor een consulaire rechtbank worden gebracht, een instantie met een reputatie voor corruptie; in het bijzonder omkoopbaarheid.
Frank CalvertEdit
Door de publicitaire vaardigheden van Heinrich Schliemann en de publieke discreditatie van Frederick als een veroordeelde misdadiger, bleven de bijdragen van vooral Frank aan de opgraving van Troje onbekend en ongewaardeerd tot het einde van de 20e eeuw, toen de Calverts een voorwerp van speciale studie werden. Een aantal misverstanden kleeft er nog steeds aan. Een ervan is dat Schliemann Troje ontdekte op land dat hij zo vooruitziend was van de Calverts te kopen. Integendeel, het was Frank die Frederick ervan overtuigde Hissarlik aan te kopen als de waarschijnlijke vindplaats van Troje, en Frank die Schliemann ervan overtuigde dat het daar was, en met hem samen te werken bij de opgraving ervan. De Calverts droegen niets over; zij bleven ter plaatse met hem opgravingen verrichten en probeerden hem te adviseren en te leiden. Frank was vaak een scherp criticus. Frank wordt soms “autodidact” genoemd. Qua opleiding was dat niet waar. Hij heeft geen universitaire opleiding gevolgd, maar dat zou ook geen zin hebben gehad, want archeologie werd daar nog niet onderwezen. Frank was de eerste moderne (19e eeuw) die opgravingen deed in de Troad. Hij wist meer dan alle bezoekers die hij onderwees.
In 1866 deed Frank Calvert, de broer van de consulaire agent van de Verenigde Staten in de regio, uitgebreid onderzoek en publiceerde in wetenschappelijke tijdschriften zijn identificatie van de heuvel van New Ilium (die op landbouwgrond van zijn familie lag) op dezelfde plaats. De heuvel, nabij de stad Çanakkale, stond bekend als Hisarlik.
De Britse diplomaat, die als een pionier werd beschouwd vanwege zijn bijdragen aan de archeologie van Troje, bracht meer dan 60 jaar door in de Troad (het huidige schiereiland Biga, Turkije) met het verrichten van veldwerk. Calvert was een belangrijke autoriteit op het gebied van veldarcheologie in de regio en zijn bevindingen leverden het bewijs dat het Homerische Troje op de heuvel zou kunnen hebben bestaan, en speelden een belangrijke rol in het overtuigen van Heinrich Schliemann om in Hisarlik te gaan graven.
De SchliemannsEdit
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3e/Die_Gartenlaube_%281878%29_b_713.jpg/100px-Die_Gartenlaube_%281878%29_b_713.jpg)
In 1868 bezocht de Duitse archeoloog Heinrich Schliemann Calvert en kreeg toestemming om Hisarlik op te graven. Hij geloofde oprecht dat de literaire gebeurtenissen in de werken van Homerus archeologisch konden worden geverifieerd. Hij was een gescheiden man van in de 40 en had als koopman in Rusland enige rijkdom verworven. Hij besloot deze rijkdom te gebruiken om zijn jeugdige belangstelling voor het vinden en verifiëren van de stad Troje te volgen. Hij liet zijn oude leven achter zich en zocht een vrouw met dezelfde vaardigheden en belangstelling als hij, Sophia. Zij was toen 17 jaar oud, maar samen groeven ze Troje op, kosten noch moeite gespaard.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/91/Sophia_schliemann.gif/220px-Sophia_schliemann.gif)
Heinrich begon met het graven van een geul over de heuvel van Hisarlik tot de diepte van de nederzettingen, die tegenwoordig “Schliemanns Geul” wordt genoemd. In 1871-73 en 1878-79 ontdekte hij de ruïnes van een reeks oude steden die dateerden uit de Bronstijd tot de Romeinse periode. Hij verklaarde dat één van deze steden – eerst Troje I, later Troje II – de stad Troje was, en deze identificatie werd in die tijd algemeen aanvaard. Latere archeologen hebben de datering naar boven bijgesteld; de hoofdidentificatie van Troje als de stad van de Ilias, en het schema van de lagen, zijn echter gehandhaafd.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/73/Priam%27s_treasure.jpg/220px-Priam%27s_treasure.jpg)
Enkele van de meest opmerkelijke artefacten die door Schliemann zijn gevonden, staan bekend als Priam’s Treasure. De meeste van deze stukken waren gemaakt van goud en andere edele metalen. Schliemann stelde deze verzameling samen uit zijn eerste opgraving, waarvan hij dacht dat het de overblijfselen van het Homerische Troje waren. Hij gaf ze deze naam naar koning Priam, die volgens de oude literatuur tijdens de Trojaanse oorlog zou hebben geheerst. De vindplaats van de schat werd later echter geïdentificeerd als Troje II, terwijl het Troje van Priam waarschijnlijk Troje VIIa (Blegen) of Troje VIi (Korfmann) zou zijn geweest. Een van de beroemdste foto’s van Sophia, niet lang na de ontdekking gemaakt, toont haar met een gouden hoofdtooi, die bekend staat als de “Juwelen van Helen” (zie onder Schliemann hierboven).
Andere stukken die deel uitmaken van deze collectie zijn:
- koperen artefacten – een schild, ketel, bijlen, lanskoppen, dolken, enz.
- zilveren artefacten – vazen, bekers, mesbladen, enz.
- gouden kunstvoorwerpen – fles, bekers, ringen, knopen, armbanden, enz.
- terra cotta bekers
- voorwerpen met een combinatie van edele metalen
moderne opgravingenEdit
Wilhelm DörpfeldEdit
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/b/b6/Doerpfeld2.jpg/100px-Doerpfeld2.jpg)
Wilhelm Dörpfeld (1893-94) is op verzoek van Schliemann bij de opgraving gekomen. Na het vertrek van Schliemann erfde hij de leiding ervan. Zijn voornaamste bijdrage was de detaillering van Troje VI. Hij publiceerde zijn bevindingen afzonderlijk.
University of CincinnatiEdit
Carl BlegenEdit
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e2/Carl_Blegen_in_1922.jpg/100px-Carl_Blegen_in_1922.jpg)
Carl Blegen, hoogleraar aan de University of Cincinnati, beheerde de site in 1932-38. Deze archeologen volgden Schliemanns voorbeeld, maar voegden een professionele aanpak toe die Schliemann niet had. Hij toonde aan dat er ten minste negen steden waren. In zijn onderzoek kwam Blegen tot de conclusie dat de negen niveaus van Troje verder konden worden onderverdeeld in zesenveertig sublevels, die hij in zijn hoofdrapport publiceerde.
KorfmannEdit
In 1988 werden de opgravingen hervat door een team van de Universiteit van Tübingen en de Universiteit van Cincinnati onder leiding van professor Manfred Korfmann, waarbij professor Brian Rose toezicht hield op de opgravingen uit de Post-Bronstijd (Grieks, Romeins, Byzantijns) langs de kust van de Egeïsche Zee bij de Baai van Troje. Mogelijke bewijzen van een veldslag werden gevonden in de vorm van bronzen pijlpunten en door brand beschadigde menselijke resten, begraven in lagen die dateren van het begin van de 12e eeuw v. Chr. Over de status van Troje in de wereld van het Bronzen Tijdperk is in 2001-2002 een soms scherp debat gevoerd tussen Korfmann en de Tübingse historicus Frank Kolb.
Korfmann stelde dat de ligging van de stad (dicht bij de Dardanellen) duidde op een commercieel georiënteerde stad die in het centrum zou hebben gelegen van een levendige handel tussen de Zwarte Zee, de Egeïsche, de Anatolische en de oostelijke mediterrane regio’s. Kolb betwistte deze these en noemde ze “ongegrond” in een artikel uit 2004. Hij stelt dat archeologisch bewijs aantoont dat de economische handel in de late bronstijd in de Egeïsche regio vrij beperkt was in vergelijking met latere perioden in de oudheid. Anderzijds was de economie in het oostelijke Middellandse-Zeegebied in deze periode actiever, waardoor zich alleen in de Levant handelssteden konden ontwikkelen. Kolb merkte ook het gebrek aan bewijs op voor handel met het Hettitische Rijk.
In augustus 1993 werd, na een magnetisch beeldvormend onderzoek van de velden onder het fort, een diepe greppel gelokaliseerd en opgegraven tussen de ruïnes van een latere Griekse en Romeinse stad. De in de greppel gevonden overblijfselen werden gedateerd in de late Bronstijd, de vermoedelijke tijd van het Homerische Troje. Onder deze overblijfselen zijn pijlpunten en verkoolde resten. Korfmann beweert dat de gracht ooit de buitenste verdedigingswerken van een veel grotere stad markeerde dan eerder werd vermoed. In de olijfgaarden rond de citadel liggen stukken land die moeilijk te ploegen waren, wat suggereert dat daar onontdekte delen van de stad liggen. Deze stad is door zijn team gedateerd op ongeveer 1250 v. Chr., en op grond van recent archeologisch bewijsmateriaal dat door het team van professor Manfred Korfmann is blootgelegd, is ook gesuggereerd dat dit inderdaad de Homerische stad Troje was.
BeckerEdit
Helmut Becker maakte gebruik van magnetometrie in het gebied rond Hisarlik. Hij voerde in 1992 een opgraving uit om de buitenmuren van de antieke stad te lokaliseren. Becker gebruikte een cesium magnetometer. Tijdens de zoektocht van hem en zijn team ontdekten zij een “verbrande lemen muur” ongeveer 400 meter ten zuiden van de vestingmuur van Troje VI”. Na datering van hun vondst werd deze geacht uit de late Bronstijd te stammen, waardoor deze ofwel in Troje VI ofwel in het begin van Troje VII zou liggen. Deze ontdekking van een buitenmuur weg van de tell bewijst dat Troje veel meer inwoners kan hebben gehad dan Schliemann oorspronkelijk dacht.
Recente ontwikkelingenEdit
In de zomer van 2006 werden de opgravingen voortgezet onder leiding van Korfmann’s collega Ernst Pernicka, met een nieuwe opgravingsvergunning.
In 2013 zou een internationaal team van interdisciplinaire deskundigen onder leiding van William Aylward, archeoloog aan de Universiteit van Wisconsin-Madison, nieuwe opgravingen verrichten. Deze activiteit zou worden uitgevoerd onder de auspiciën van de Çanakkale Onsekiz Mart Universiteit en zou gebruik maken van de nieuwe techniek van “moleculaire archeologie”. Enkele dagen voor het vertrek van het Wisconsin-team annuleerde Turkije ongeveer 100 opgravingsvergunningen, waaronder die van Wisconsin.
In maart 2014 werd aangekondigd dat er een nieuwe opgraving zou plaatsvinden die gesponsord zou worden door een particuliere onderneming en uitgevoerd zou worden door de Çanakkale Onsekiz Mart Universiteit. Dit zal het eerste Turkse team zijn dat opgravingen zal doen en is gepland als een 12 maanden durende opgraving onder leiding van universitair hoofddocent Rüstem Aslan. De rector van de universiteit verklaarde: “Stukken die in Troje zijn opgegraven zullen bijdragen aan de cultuur en het toerisme van Çanakkale. Misschien zal het een van de belangrijkste bezochte historische plaatsen van Turkije worden.”